Nie-dżinsy

Jednym z centralnych punktów naszego Przedwiośnia są dwie pary nie-dżinsów: spodni, które do klasyka nawiązują, ale które nim nie są; spodni, które są uszyte z jakby denimu… ale nie. Czerpią inspiracje, pożyczają elementy, ale robią to inaczej.

Ich obecność przewrotnie wpisuje się w koncept “nowych klasyków”, który towarzyszy naszemu tegorocznemu Przedwiośniu. Nie możemy powiedzieć, żebyśmy znudzili się zwykłymi dżinsami i nie dlatego szukamy ich alternatyw, nie - wręcz przeciwnie, dżinsy nadal kochamy, ale mamy nieraz ochotę na eksperymenty.

(uprzedzając pytania: restock klasycznych dżinsów Poszetki, z japońskiego denimu selvedge 14oz, nadchodzi wielkimi krokami, to swoją drogą)

Dlatego gdy wpadają nam z Tomkiem w ręce ciekawe opcje, nie boimy się po nie sięgać. Sprawdzamy, bawimy się, szukamy nowości!

Tym razem poszliśmy dwutorowo - celując w górę i w dół, w opcję mocno elegancką i mocno modową, w standardową linię Poszetki nadal ściśle związaną z klasyką i wymykający się nieraz kanonom Working Class.

Pierwszymi nie-dżinsami z obecnej kolekcji są nasze spodnie w kant z wełnianego dżinsu.

Tkanina, z której je uszyliśmy, to w pewnym sensie elegancki odpowiednik denimu - odtwarzająca jego teksturę i głębię koloru na dużo bardziej eleganckim nośniku. Też łączy jasny wątek - w beżowo-szarym tonie zbliżonym do naturalnego koloru wełny - z ciemną osnową w kolorze indygo. Z racji na specyfikę splotu skośnego, na lewej stronie widać głównie te jasne nici, a na prawej dominuje ciemny kolor, z lekkimi tylko przebiciami drugiego tonu. Dokładnie tak, jak w dżinsach!

Różnica jest taka, że o ile w bawełnianym dżinsie celowo używa się niedoskonałego barwnika kadziowego - indygo - który nie penetruje przędzy na wskroś, wyciera się i wypłukuje z czasem, tak wełnę wybarwia się trwale. Wełniany dżins przez to zachowuje swój kolor na zawsze, nie spiera się i nie pokrywa patyną. Pasuje to do charakteru spodni, których - w przeciwieństwie do bawełnianego odpowiednika z roboczym rodowodem - nie pierzemy w pralce i które nosimy raczej w elegancki, mniej codzienny (czytaj: podatny na zabrudzenia i zużycie) sposób.

To opcja “level up” w porównaniu do klasycznego połączenia dżinsy plus marynarka - które przecież, mimo że raczej nie budzi już emocji i pytań “czy tak wolno”, to jednak nadal miesza dwa światy i wymaga szczególnej uwagi w mieszaniu tekstur. Opcja wręcz stworzona dla tych, którzy kochają kolor i fakturę spodni z denimu, ale którzy nie chcą odchodzić od konserwatywnego kanonu zestawów koordynowanych. Albo dla tych, którzy szukają odmiany od szarych spodni z tropiku czy flaneli, która nadal będzie uniwersalna, nadal będzie prostymi spodniami w kant, ale która wniesie do zestawu coś więcej.

Łączymy je - oczywiście - z marynarkami. Będzie pasować i do tych zimowych, i do tych letnich, bo tkanina jest prawdziwie całoroczna. Ale - czekamy też niecierpliwie na cieplejszą pogodę, która pozwoli ściągnąć warstwy i sparować je jedynie z jasną koszulą z podwiniętymi rękawami lub dzianinowym T-shirtem. Tu kłania się dżinsowy charakter i uniwersalność - dzięki bliskości kolorystycznej łatwo wymienić jedne spodnie na drugie, ale przez kant i detale (wysoki stan, boczne regulatory, wydłużone zapięcie) w połączeniu z tymi nawet prosty zestaw nie będzie się wydawać zwykły i nudny.

Drugie spodnie zasługujące na miano Poszetkowych nie-dżinsów to spodnie balloon z żakardowego dżinsu.

Ja nazywam tę tkaninę dżinso-sztruksem… i nadal podtrzymuję, po ponad roku od ujrzenia jej po raz pierwszy, że to chyba najbardziej fascynująca tkanina, jaką w życiu trzymałem w rękach. Dziwna, inna, wciągająca!

To akurat bawełna, ale nie w splocie skośnym - dżinsowe połączenie, czyli niebarwiony wątek i barwiona indygo osnowa, splatają ze sobą specjalne krosna, które napinają je w taki sposób, że powstają rowki, trójwymiarowa struktura, choć bez sztruksowego “włosia”. Jej waga jest solidna, ale splot (i fason, na który postawiliśmy) sprawiają, że to jest rzecz pogodowo uniwersalna i całoroczna. Pokaz maestrii japońskich mistrzów z Okayamy, którzy oprócz klasycznego dżinsu selvedge - a ten robią na najwyższym światowym poziomie - nadal potrafią nas czymś zaskoczyć i pokazać rzeczy, których nie spotka się nigdzie indziej.

To nie imitacja denimu, a pokaz ewolucji konceptu, jak daleko może on zajść. Choć nie brakuje tu nawiązań do przeszłości, bo połączenie indygo i bieli w formie prążków - tu akurat strukturalnych - przywodzi na myśl tkaniny w tzw. hickory stripe albo wabash, które też przecież były wersjami denimu.

Jeszcze małe wtrącenie o formie spodni, która w dalekiej linii też wywodzi się z Japonii - fason “balloon”, znany czasem jako “barrel leg”, nawiązuje do spodni Tobi, elementu tamtejszego workwearu. Jest szeroki w udach i kolanach, ale zwęża się ku kostkom, a komfortu dodaje mu głęboka zakładka i regulatory boczne. Nieco awangardowy charakter i nieoczywisty rodowód plasuje te spodnie w naszej linii Working Class, inspirowanej “tą inną klasyką” (dawnymi fasonami roboczymi i militarnymi), ale prezentujemy je razem z Przedwiośniem, bo doskonale tę kolekcję uzupełniają i wprowadzają w cieplejszy, sprzyjający eksperymentom czas w roku.

To ten typ spodni, który - kolokwialnie mówiąc - “robi” cały zestaw i nadaje mu charakter. To nadal, w sensie kolorystycznym, dżinsy; choć inne, to spodnie, które dobrze wpasowują się w prostą paletę kolorów od bieli, przez kremy, ecru i beże, po oliwkową zieleń i czekoladowe brązy. Gdy założyć je jako weekendowe spodnie, zamiast klasycznych dżinsów - nawet do prostego T-shirta - mamy zestaw bardzo charakterny, zdecydowanie nie banalny. Można też grać proporcjami, dorzucając na wierzch luźniejsze overshirty czy nawet marynarki.

Obie pary spodni łączy to, że są a) nieoczywiste, ale też b) zaskakująco proste w noszeniu, przez swoje dżinsowe konotacje. Są dalekimi krewnymi, których podobieństwo łatwiej wychwycić po dłuższym zapoznaniu.

I my chętnie dołączamy obie te pary do swoich szaf… obok dżinsów oczywiście, bo ich pozycja pozostaje niezagrożona.